Op het 40e IFFR werd er weer een breed scala aan artistieke films vertoond. Niet alleen Independents, maar ook grote films als Black Swan van Darren Aranofsky ( Requiem for a Dream), Biutiful van Alejandro Gonzales Inarritu (Babel)en Somewhere van Sofia Coppola.(Lost in Translation).
ODE
Na eerder enkele keren, gewapend met een perskaart, tientallen films te hebben gezien, kies ik er de laatste jaren voor om minder films te gaan zien met vrienden en vriendinnen. Onder het motto ' less is more'.
Dit jaar waren dat TIGER EYES, een ode aan 40 jaar IFFR, van regisseur Frank Scheffer die al vele interessante musici als John Cage, Frank Zappa en Pierre Boulez portretteerde. Na afloop van deze fascinerende documentaire zei hij dat het hem te doen was om de ziel van de geïnterviewden proberen te laten zien. Tiger eyes is een documentaire over fascinerende filmmakers als Jim Jarmusch(USA),Wim Wenders(Duitsland), Abderrahmane Sissako( Mali), Apichatpong Weerasethakul(Thailand) ,Raul Ruiz(Chili) ,Michael Haneke(Oostenrijk) en Abbas Kiarostami.(Iran).
Mooi in zwart wit gedraaid door de voortreffelijke cameraman Melle van Essen, over onder meer de eerste visuele herinnering, de cinema en de toekomst ervan. Zo zegt Jarmusch in de film iets belangrijks. Hij vindt dat je bij het maken van een film niet moet denken aan een publiek, maar trouw zijn aan jezelf en je eigen ideeën. Anders verminder je de mogelijkheden van de film.
TOPREGISSEUR
BIUTIFUL van de Mexicaanse regisseur Alejandro Gonzales Inarritu bekend van pakkende en indringende films als Amores Perros en Babel, hij maakt met Biutiful een nog aangrijpendere film dan het al zo intense Babel. Het gaat om een sjacheraar Oscarwaardig vertolkt door Javier Bardem, die zich staande probeert te houden met twee kleine kinderen en een manisch depressieve vrouw waarvan hij gescheiden is. Tot overmaat van ramp krijgt hij ook nog te horen dat hij terminale kanker heeft. En daar blijft het niet bij. Een beetje topzwaar,er zou wat meer licht in moeten voor de balans, maar formidabel gespeeld van de kleinste rol tot de hoofdrol. Inarritu is een absolute topregisseur!
Ook zag ik het melodrama WHEN LOVE COMES van de Taiwanees Chang Tso chi over een disfunctionele familie in Taipeh. Sommige rollen zijn wat karikaturaal zoals 'Dark Face' de vaderfiguur, die altijd zit te mopperen en te schelden. Het 16 jarige meisje,Li Yi -jie die de hoofdrol speelt is erg goed. Zij wordt door haar vriendje zwanger gemaakt en dan in de steek gelaten. Wat ook bijzonder is dat zij een verstandelijk gehandicapte oom heeft, wat je haast nooit ziet in Aziatische films.
Een ander Aziatische film maar wat lichter van toon is de romantische komedie LOVE IN A PUFF van Pang Ho -cheung uit Hong Kong. Een jongen en een meisje ontmoeten elkaar elke dag bij een openbare rookhoek op straat. Ze worden verliefd op elkaar, al kan de jongen zijn gevoelens moeilijk uiten. Halverwege de film blijkt plotseling dat het meisje al getrouwd is, maar dat vormt voor hun liefde geen obstakel.
SERENADE
Een heel mooie en gevoelige film is de debuut speelfilm UN POISON VIOLENT van de Franse jonge filmmaakster Katel Quillévéré, die al eerder opviel met enkele prachtige korte films als A bras le corps .Over een eigenzinnig meisje, Clara Augarde!, van 14 jaar die bij haar gescheiden moeder en bedlegerige grootvader, een magnifiek rol van veteraan Michel Galabru, in huis is in de vakantie van haar Katholieke kostschool. Het meisje voelt zich eenzaam ,en vindt haar toevlucht tot de grootvader en een jongetje uit de buurt ,die verliefd op haar is en haar een tedere serenade brengt o p zijn gitaar. Wat mij betreft had deze film ook makkelijk een Tiger Award kunnen winnen.
De meest bijzonder en melancholische film is SILENT SOULS van de Rus Alexey Fedorchenko over twee mannen, die de kort geleden overleden vrouw van een van hen gaan begraven volgens de gebruiken van de Merja's, een volk van Finse oorsprong levend in Rusland. Zij nemen haar lichaam mee in de auto op reis, wassen het liefdevol met wodka en verbranden haar tenslotte in een zelfgemaakte boot op zee. Vol poëzie, barre landschappen en rituelen die ons gedigitaliseerde Westerlingen de ogen openen. Russische films zijn vaak balsem voor de ziel.
Ik had nog de film POETRY willen zien van de intrigerende Zuid-Koreaanse filmmaker Lee-Chang Dong,maar die was binnen een paar uur uitverkocht en draait nu gelukkig in de bioscoop. Evenals Biutiful, Somewhere en Silent Souls die ook in Nederland worden uitgebracht.
Reageren / meer informatie
Je moet inloggen om te reageren
