Tijdens mijn HBO creatieve therapie studie besefte ik ineens dat ik de verkeerde richting had gekozen. Ik koos de richting "beeldend" maar voelde me meer thuis bij "drama". Mezelf verplaatsen in andere rollen en/of typetjes nadoen vond ik geweldig. Ik genoot enorm van de cluster-lessen. Ik kan me heel goed verplaatsen in een ander karakter waarbij ik emotie en beleving over kan brengen. Ik krijg ook vaak te horen dat mijn mimiek/expressie op mijn gezicht enorm sterk is. Blijkbaar heb ik heel veel gezichten (maar in dit vakgebied op de juiste manier :) ) Het kriebelt al jaren om op het toneel of bühne te staan en heb nu maar eens mijn stoute schoenen aan getrokken...